Eindelijk was het dan zover. Al maanden lag mijn kaartje mij te roepen en te verblinden en dan toch eindelijk mocht ik hem gebruiken. Eindelijk is het festivalseizoen weer begonnen. Dit weekend was het weer tijd voor Pinkpop!
Door: Anoek Rolink

Eigenlijk kun je het verwachten, als je naar iets gaat dat in een gehuchtje in Limburg is, weet je al dat je problemen kan verwachten. Over z’n dag kun je altijd genoeg over vertellen. Geheel volgens planning, om 9.00 stipt (nou ja… misschien 5 over, nee 10 over… ok kwart over) vertrokken we vanuit de Achterhoek naar Limburg. Eerste halte: Roermond, waar ons laatste deel van ons team zou wachten. Volledig vertrouwend op onze Tom rijden we naar de afgesproken plek. Toen wij een aftands wijkje inreden, ging ons een belletje rinkelen dat we misschien toch niet helemaal goed waren gereden. En toen Tom verkondigde “bestemming bereikt” bij een huis dat absoluut geen “bestemming bereikt” uitstraalde, wisten we het toch wel zeker. En ja hoor, onze Tom was vergeten te melden dat sommigen straten dezelfde naam schijnen hebben. Goed na veel zoeken, boos worden op Tom en merken dat dat niet helpt, en heen en weer bellen, eindelijk het goede huis gevonden. Volgende stap, pp naar pinkpop!
De rest van de reis verliep gelukkig voorspoedig. Hoewel bleek dat Tom wel erg slecht geografisch was ingesteld, hadden we het toch gevonden. Na lang in rij te moeten wachten en de eerste act te hebben gemist, konden we eindelijk naar binnen. Nu zou ik ellenlange pagina’s kunnen volschrijven over de supergoeie optredens en de ronduit slechte, maar dat zal ik jullie besparen. Daar is vast al genoeg over te vinden over internet.
Waar ik het wel over willen, is dat ik mij afvraag waarom de meeste mensen naar een festival komen. Halverwege de dag kwam een man naar mij toe die eens een leuk praatje wilde houden. Op zich niets mis mee, was het niet dat die man waarschijnlijk de hele dag nog niet helder uit zijn ogen gekeken had… Maar goed, met als openingszin “wil je een joint” kon het gesprek beginnen. Het kwam er op neer dat de kerel, die wel erg duidelijk uit limburg kwam, alleen voor “de sfeer” naar pinkpop kwam. Dat ik geen joints rook, bier dronk of enige andere vorm van alcohol, kon hij toch niet begrijpen. “Dan is er toch helemaal niets aan? “ Het liefst wilde ik een discussie met hem aangaan waarom muziek ook leuk kan zijn, toen ik mij bedacht dat ik en mijn maag liever de tijd doorbrachten bij de lekker poffertjes kraam om de hoek, dan bij deze kerel.

Nu weet ik niet hoe het kwam, maar s’avonds kwam we er weer een van hetzelfde kaliber tegen. Terwijl ik lekker stond te luisteren naar Snow Patrol, voel ik ineens wat aan mijn sok trekken. Nu voel ik niet vaak wat aan mijn sok trokken, dus ik had geen idee wat ik moest verwachten als ik mij omdraaide. En keek omlaag en daar lag een niet al te nuchtere kerel aan mijn voeten, zijn duimen omhoog stekend (overigens weet ik nog steeds niet wat hij daarmee bedoelde…). En daarmee was hij blijkbaar voldaan en kon hij aan zijn slaapje beginnen. Op de grond. Nog steeds aan mijn voeten.
En na een liefdesverklaring en een uitnodiging voor een nachtje in iemands tent was pinkpop toch eindelijk afgelopen. Pinkpop was super, ook met dronken dropjes.

Maar nu zijn er twee vragen die nu bij mij opkomen. 1. Ben ik soms enige die nog naar festivals gaat voor de muziek? En die dus niet perse dronken of stoned hoeft te worden?
En 2. Ligt het nu aan mij dat ik kerels aantrek die denken dat ik om een praatje met hun verlegen zit?

Hmm ik zeg volgend jaar weer pinkpop en dan ga ik dit mysterie eens tot de bodem uitzoeken!

This entry was posted on Thursday, June 4th, 2009 at 9:53 pm and is filed under Nijmeegse Artikelen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.